Toen mij het bericht bereikte over coronavirus dacht ik in de eerste instantie: “Dat zal wel niet zo’n vaart lopen” maar toen de premier, Mark Rutte, op de televisie verscheen werd het zo langzamerhand duidelijk en alles ging op slot. Geen muziek, geen openbare bijeenkomsten, geen vergaderingen, geen voorbereidingen tot evenementen. Ik kreeg een gevoel of alles van me afgepakt werd en dat ik nauwelijks de baas meer over mezelf was. Dat is natuurlijk niet zo maar ik moet ronduit erkennen dat het bij mij toch enige dagen geduurd heeft voordat ik überhaupt maar naar buiten durfde te gaan.

De straten was angstvallig leeg, om winkels te betreden moest je in de rij staan en als je eenmaal binnen was dan trof je voornamelijk lege schappen aan. Ik keek dan ook met grote ogen en met afschuw naar een medewinkelierster die haar karretje werkelijk tot aan de nok toe aan het vullen was met jawel: Toiletpapier. Wat moet je in godsnaam doen met meer dan 100 rollen toiletpapier en het ergste was dat ik dacht: Laat ik ook maar wat extra rollen meenemen want als de schap zo leeg is …..

Eenmaal buiten op straat was merkte ik dat ik weer opgelucht kon ademhalen alhoewel een auto naast mij waren ze een hoeveelheid boodschappen aan het inpakken waarvan ik dacht: Dat krijgen ze er nooit in. Ik heb dat moment ook niet afgewacht want ik was blij dat ik naar huis kon. Omdat ik toch last heb van het stilzitten heb ik mijn 3-delige ladder tevoorschijn gehaald en heb ik, nadat ik alle delen aan elkaar gezet had en uitgeschoven, de euvele moed genomen om de raamkozijnen te gaan schilderen. U weet wel, zo’n klusje als je dat iemand anders ziet doen dat je daarbij denkt: Dat ga ik ook zelf doen. Daar hoeft de schilder niet voor te komen. Dat geld verdien ik zelf wel. Maar als je voor de eerste keer zo’n ladder opklimt dan is het toch erg hoog en als je bovenin staan je het gevoel bekruipt dat de poten van de ladder niet geheel en al stabiel staan.

Dus maar eerst weer de ladder af of er zeker van te zijn dat er geen gevaar voor de familie is dat ze snel het een en ander moeten regelen. Dat is mij namelijk een paar jaar eerder al eens gebeurd en ik kreeg toen de duidelijke boodschap: Jij gaat de ladder niet meer op. Nadat ik dit plechtig had beloofd had ik nu het gevoel dat de verjaring van die afspraak stond op 5 jaar en volgens mijn berekening was ik al over de verjaringstijd heen.

Om een lang verhaal kort te maken want ik kan natuurlijk nog uitgebreid stilstaan bij het feit dat er van de weinige mensen die nog op straat lopen jou zo nodig aan moeten spreken en vragen of de verf die je gebruikt wel snel droogt of dat ik door een buurvrouw even werd gevraagd of ik “even” in de gaten wilde houden of de pakketbesteller kon komen en even het pakketje in ontvangst nemen omdat zij even een boodschap moest.

En zeg tegen de buurvrouw maar eens nee. Wel maakte ik met mezelf de afspraak dat toen ik haar terug zag komen waarbij haar haar zeer fraai gestileerd was : Dit doe ik nooit meer zonder daar ook maar een termijn aan te verbinden!

Tijdens het trappenlopen of liever gezegd de ladder op en af lopen merk je toch dat je niet meer de leeftijd hebt van 20 jaar geleden en nu ontbreekt het mij nog niet veel aan conditie maar die conditie wordt behoorlijk teniet gedaan door de hoogtevrees. En weet u eigenlijk wel hoe smal dit treetjes zijn van een ladder?  Gelukkig dat na een aantal dagen een profiel in mijn voetzool werd gevormd waardoor je wel iets stabieler staat na een aantal dagen. Alleen als je daarna weer gaat fietsen heb je weer last van de brede trappers.

 

Uiteindelijk is het dan toch wel gelukt om de buitenkant van het huis weer een fraai aanzien te geven en toen een buurman van een paar huizen verderop het lef had om de vraag aan mij te stellen of ik ook eventueel ook zijn huis zou willen schilderen moet hij haast aan mijn gezicht gezien hebben dat hij snel met een volgende vraag moest komen. Ik hoefde dat natuurlijk niet voor niets te doen en ook hij zou zelf wel de verf kopen maar mogelijk kon ik mijn kwasten gebruiken want hij vond het onzin dat daar nieuwe voor aangeschaft moesten worden.

Nu heb ik in mijn leven al vele dingen mogen maken en in elkaar kunnen zetten. Dit komt natuurlijk door het feit dat ik daarvoor de benodigde opleidingen gevolgd heb, overigens met veel succes, en ook omdat mijn vader een soort van veredelde hoofdonderwijzer was. Hij leerde mij namelijk toen ik nog heel jong was dat ik het vooral zelf moest doen en als ik er niet uitkwam dat was hij te allen tijde bereid om mij hierin te ondersteunen en educatie te geven, maar vooral ……. Zelf doen! Ik ben hem daar nog steeds zeer, zeer dankbaar voor. Maar toen in dertig treden hoog op de ladder stond en schuin naar beneden keek waarbij mijn buurman in de tuinstoel zat zitten een sigaartje te roken met een kopje koffie in zijn hand, dacht ik wel: Wie is nou gek?

Maar eigenlijk wilde ik dit verhaal helemaal niet aan u kwijt maar wilde ik onderzoeken of u het ook zo’n vreemde tijd vind waarin we leven. De kinderen hoeven niet naar school. Sporten kan niet meer. Vakanties worden geannuleerd en mijn grote passie: Het gezamenlijk muziek maken mag niet meer. Ja het mag wel. Thuis in een eigen studio koptelefoon op, telefoon aan waarop een soort van metronoom gaat waarbij je in de maat moet spelen. Voor de niet muziekliefhebbers onder ons: Een metronoom is een tiktak instrument die het juiste tempo aangeeft maar waar geen greintje muzikaliteit zit. Als Jaap van Zweden, om maar even iemand te noemen, zou werken als een metronoom dan werd hij nergens meer als dirigent gevraagd want dan zou zijn muziek niet gedraaid worden. Muziek maken is spelen met gevoel soms hard, soms zacht, dan weer iets langzamer en dan weer iets sneller. Dat maakt het luisteren naar muziek zo aangenaam.

Terug naar de thuisopname. Als je dan in gezamenlijkheid een muziekstuk hebt uitgezocht dan met daarvan een opnamen gemaakt worden. Je ziet niks, je hoort niets. Ja, je hoort alleen jezelf. En omdat je weet dat je straks de opname moet afstaan aan iemand die je niet kent wil je toch dat de opname zo goed mogelijk is. Sterker nog, je vindt zelfs dat er helemaal geen fouten in mogen zitten. Op het moment dat je aan het oefenen bent denk je steeds dat het wel aardig gaat maar als de rode lamp aangaat van “OPNAME” lijkt het wel of de gehele buurt mee zit te luisteren en dat een ieder commentaar heeft. Dus nadat ik de 20 opnames nog een kritisch beluisterd had maakte ik een keuze en stuurde deze naar het opgegeven e-mail adres. Toen ik op de verzendknop drukte dacht ik nog wel dat hij niet moest gaan zeuren over achtergrond of iets dergelijks want daar hadden we geen voorschriften voor ontvangen.

Wat verbazing was groot tot zeer groot toen de opname op zaterdag 28 maart 2020 op YouTube werd geplaatst.  Wat een leuk samenspel met leden die ik, op een enkele na, verder totaal niet kende. Wat een complete verrassing.  Wat de betoog van mijn verhaal is dat je je helemaal niet eenzaam hoef te voelen en dat je met respect tot de genomen maatregelen nog best armslag hebt. Uiteindelijk zijn de genomen maatregelen niet voor niets en hebben tot doel om u in beweging te krijgen anders dan in “normale” situaties.

Schrijf ook eens een verhaal over uw bevindingen tijdens deze coronaperiode waarvan ik vooral en bovenal hoop dat het uw gezondheid en die van uw dierbaren niet in de weg staat.  

En natuurlijk wil ik u het filmpje dat gemaakt is niet onthouden en als u op onderstaande pijltje drukt dan gaan zo’n 20 mensen voor u spelen. Met belangstelling wacht ik op uw verhaal!

 

Een SPEM-lid